Een gezellig restaurant waar je je echt aan zee voelt. Maar ons humeur wordt al meteen verbrod door de amuses: een fijn stukje makreel mist frisse toetsen, een gepaneerd bolletje mozzarella met veelkleurige blokjes tomaat is vooral mooi, en het glazen potje met krabsla, smaakloze bloemkoolmousse en felgroene kruidensaus is een dieptepunt. Wij gaan toch door met een lentesalade, waarin drie flinke stukken ganzenlever de boventoon voeren. Ze krijgen gezelschap van groene boontjes, zeekraal, bloemkool, artisjok en courgette. De smaken vullen elkaar niet aan. Dat gebrek aan smaaksamenhang is ook het euvel bij de asperges op zijn Vlaams met langoustines en Ibericoham. Van het eerste hoofdgerecht onthouden we alleen de goed gegaarde zeebarbeeltjes; de paella die erbij hoort, is een smakeloze rijstpap. Er volgen nog twee sappige stukjes parelhoen met verrassende kruimels van chorizo. We hebben in onze gerechten zeer weinig creativiteit, diepgang en complexiteit gevonden. Dat vertaalt zich in de quotering.